Co wiesz o historii miasta?

Tarnobrzeg to niewątpliwie miasto o bardzo ciekawej historii. Początki osadnictwa na naszych ziemiach sięgają średniowiecza! Przyjrzyjmy się bliżej najstarszym czasom miasta.

Powstanie miasta szacuje się na 28 maja 1593 rok. Początkowo miejscowość obejmowała teren aktualnego placu Bartosza Głowackiego wraz z kościołem Wniebowzięcia N.M.P. Równocześnie z rozwojem miasta przyłączano kolejne jednostki urbanistyczne takie jak np. Dzików czy Miechocin. Jednak dopiero wiele lat później w trakcie „złotych czasów” Tarnobrzega, które związane były z odkryciem siarki zaobserwowano największą rozbudowę terytorialną miasta.

Samo miasto poprzez akt lokacyjny ma trochę ponad cztery wieki. Jednak mało kto wie, że dzielnice takie jak Miechocin (część południowa) czy Wielowieś (obszar północny) są zdecydowanie starsze, gdyż sięgają czasów średniowiecza między VI a VIII wiekiem. Ciekawostką jest, że zanim Tarnowscy uzyskali zgodę od króla Zygmunta III Wazy na założenie miasta, miejscowości próbowano nadać inne nazwy takie jak „Nowy Tarnów” oraz „Tarnodwór”. Król przyznał miastu prawo magdeburskie i przydzielił władzę wójtowi zależnemu tylko od dziedzica. Ustanowił dwa jarmarki zbożowe na rok, które mogły być realizowane łącznie ze świętami świętych Apostołów Szymona i Judy oraz świętej Trójcy. Ponadto ustanowił prawo składu wina oraz wyraził zgodę na wykonywanie dwóch targów w tygodniu (wtorki i piątki). Rdzenna społeczność w dawnych czasach zajmowała się hodowlą, uprawą tradycyjnego rolnictwa oraz hutnictwem żelaza. Wiele wskazuje na to, że Tarnów miał być w głównej mierze miastem targowym oraz lokalnym ośrodkiem rzemieślniczym. Rodzina Tarnowskich często wybierała się na rynki w Baranowie Sandomierskim oraz Sandomierzu w celu sprzedaży najróżniejszych produktów. Oczywiste jest, że z czasem dążyli do niezależności i kreacji odrębnego ośrodka handlowego.

Budowa miasta nabrała tempa po przejęciu schedy przez syna Stanisława Tarnowskiego. W latach 1620 – 1640 kasztelan rozbudował średniowieczny kościół w Miechocinie, ufundował ratusz tarnobrzeski oraz zmodernizował zamek dzikowski. Do czasów najazdu Szwecji na Rzeczpospolitą miasto było już ukształtowaną aglomeracją. Jednak podczas potopu szwedzkiego zostało zniszczone ówcześnie istniejące miasto, a także dwór Tarnowskich w Wielowsi. Zamek Tarnowskich w Dzikowie został zachowany. Podczas bardzo trudnych najazdów ze strony Szwecji na tarnobrzeskie ziemie, zaobserwowano niezwykłe wydarzenia związane z udzielaniem ludziom łask za sprawą obrazu Świętej Rodziny znajdującej się na zamku dzikowskim. Obraz został uznany za cudowny w dniu 11 listopada 1675 roku przez biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego. W krótkim czasie po tych zdarzeniach wybudowano drewniany kościół i zabudowania klasztorne. W 1678 roku obraz został przeniesiony i od tamtego czasu wierni określali go wizerunkiem „Matki Boskiej Dzikowskiej”. Wieści o cudownym obrazie rozniosły się po kraju, a do małej miejscowości zaczęli przybywać pierwsi pielgrzymi, którzy uaktywniali handel i rzemiosło.

Historia Tarnobrzega jest tak bardzo obszerna, że postanowiliśmy dzielić się z Wami porcjami informacji o korzeniach naszej ziemi poprzez cyklicznie publikowane artykuły. Czekajcie na kolejny wpis o historii miasta!